حضرت آقــــا که ژل مــالیــــده ای تـوی آییــنــه خــودت را دیـــده ای
زیــــر ابــرو را تــو بــــالا مــی بری پنــکک ومــاتیــک دولا می خـــری
ای نخورده بیحواس ومست مست گوکه پیشانی دگرتیغش چه هست
ار چه پیــشــانی دهـد بخت بلنـــد می شود ضـــایع نیـاندازیـــد بنـــــد
آمده تــــی شــرت تــا بالـای نــاف می زدی دور و برش را پیـــف پـاف
شــــاید اصلاپــــــارچه کـم آمـــده کـــاین چنیـــن از نـــافتان بــالا زده
ران شلـوار تو را گر خورده مــوش خوب عوض کن چیزسالم تربپــوش
راستی مویت چراشدسیخ سیــخ کرده ای انــــدر پریــز بــرق میـــخ؟
من* که این گونه تو را ای باسواد داده ام بـــه زیــر بـــاد انـــتــقـــاد
چیـــــز خوبی بهر تو مد کرده ام؟ طــرح نویــــی تــاکنــون آورده ام؟
هر جـــوانی را تنــــوع لازمســت بر حقیـــقت دیــده را بـاید نبســـت
(*من:مسئولین محترم مربوطه)
آی مــردم نـــــام مـن دانشجــــو است زندگـــی ام خالی از رنگ و رو است
کارمــــن در خوابــگه خوابیــدنســــت خواب های رنگی آن گــه دیــدنســت
خواب بیکاری پس از تحصیل و درس کشته من را نیمه شد جانـــــم ز ترس
دوستــان در طول هر یــک روزوشــب گشته بیست و پنج ساعت خواب وگپ
یک طرف پنجاه و دو برگ است ومــا ســـوی دیــــگر خرو پـــف بچـــه ها
تــا کــه آید اخـــــر تــرم کــــار مــــن می شود شب تا سحر گـــه خــــر زدن
می شـــود کــــورس تقــلـب امتحــــان عـینـهـــو تــــالار بحـــث و گفتمـــــان
مرضیـــــه کاغذ به بابــــک می دهـــد اوجوابــش را بـه چشمـــک می دهــــد
می زنــد محــسن به پــــای مرتضـــی اونـمی دانــــد جـــوابـــش از قــضــــا
ناظــــــــرک انــدر بر فتـــانـــه است نـاظر اســت امــا همه بهـــانه اســــت
گــــاه می گویـــــد جـــــواب امتحـــان گــــه اشارت می کنــد درایــن میــــان
گــاه می گیـــــرد قـلـــم از دســــت او می نویــســد از برایــــش پـشت و رو
تا که مهــــدی دست بـــالا می کنـــــد ناظـــرک غــوغــا و بلــــوا می کنــــد
بچه جــــــان سوال بی مورد خطـاست گـــو ببینــم که حـــواس تــو کجـــاست
بهـــر نمره گـــــر اتـــــاق وی روی دور او بینـــــی بســی حـــور و پــــری
دل به ناظــــر داده اند و در جـــــواب قلــــوه می گیــــرند و نمـــره های نـاب
این چنین است سر گذشت مـــا عزیز اشـــک خـــود را از بــرای مــا نــریــز
گــر که ترسیــــدم زپـــــاسی می روم دســـت به دامــان پزشکـــان می شـــوم
می کنـــم حـــذف پزشــــکی درس را می بــرم من ریشـــه هــای تــــــرس را
راه دیــگر کفش استـــاد است ومـــن واکـس هسـت و این بروس و دسـت من
یــا دلــش می سوزد استـــادم وپــاس یا نـه وسیـــروس مـــرد آس و پــــاس
ای خدا از دست پول وپارتــی جام زهری بایدم نوشیدومرد
هرکجا رفتم یکی گردن کلفت آمـــدوحق مرا بلعیدوخـــورد
یک شکم گنده ی ازتوبی خبر یک نفرسرمایه داروضع لــرد
سر به هر بانک واداره که زدم پیش هر مقام ارشدیاکه خرد
بهر استاد ومعلم نیـــــز هـــم باید اکنون زیر میزی را شمرد
خانه ات را گرزمانـــــی دزد زد زندگی ات را اگر پیچیدوبـــــرد
گر نداری پارتی بیخــــود نـــرو پیش هرقاضی ویاسرهنگ وگرد
زهر میخواهی زبهرخودکشی؟ پارتی خواهد به او باید سپــــرد
روزها انــــــــــدر پی هــم می رونــد لحظه ها از عمر ما کم می شوند
فکر بی یـــاری مـــــرا کرد نیمه جان مردم از تنهایی و زخــم زبــــــــان
صبح تاشب در پی یـــک همســـــرم گرم تحقیق وسوال از دختـــــرم
وز سر شــب تا سحـــر از فکرشــان میکشم از بهر خود خط ونــشان
خــاک عالــــم بر سر بی عرضــه ات هیکل داغون وچکش خــورده ات
تا به حالا گو که از چه بــی زنـــــی؟ ریشه ات را از چه تیشه میزنی؟
او نمـــی دانــــد که مـــن از بهر یــار کرده ام سرتوی هر سوراخ وغار
ان کسی که در دل مــن جــا گرفـت او خــــودش را از بـرای مـا گرفت
وان دگـــــر که مــن شــدم لیـلی او نیست در دل هیچگه میلی به او
راستش یــــک روزکی در تـــور مـــا دخـــتـری افتــــاد ازدست قـــضـا
به عجب چشم و عجب مژگان داشت از محاسن همه را ایشان داشــت
روی مــــاه و بینی اش یــک پــا قلـم کـله ی گـردش توگویی چون کـلم
گیــسوانـــش را نگــو دل مــی ربـود ابـــــروانش چون دم زنبــور بـــود
خـــوب خلاصـه مــرده بــودم از براش نان نمی خوردم دگــر حتی لواش
داشتــــــم هـــرروزه لاغـــر میـشدم راهی دنیای آخـــر مـــی شـــدم
خـــانــواده علتـــش جـــــویا شدنــــد بهر فهم نام او پــــــویـــــا شـــدند
همـــه را گفتـــم مــن از سیــر تا پیاز از دل بیچاره کــــــردم عقــــده باز
همــه بعد از گفتــگو راضــی شـدنــد از برای پرس و جو راهـی شــدنـد
دس دراز تــــر از دو پـــــا باز آمــدنــد این چنین گپ با من مسکین زدنـد
کــــرده جراحی پلاستیـــــک او دمـاغ از کـرم است روی مــاه و رنــگ آغ
تـــوی چشـمش لنـزک آهـویی است مژگــانش را نگو مصنـــوعی اســت
از خـــودش دو پـای دارد و دو دسـت راستی کفش ولباسش نیـز هست
تازه قدری هم طـرف سر به هواست چپ وچوله می رود نی راه راست
بعــد اینــهـــا قــدری آشفتـــه شــدم نا خود آگه یـــاد ایــن گفتــه شدم
"ای مجــــرد زن بگیــر و نـــی عـــدو رو عروســـی کــن ولی با گفتگو "
ای خــــــــدا جانـــــم به لب آمد دگـر شام تـــار بی نگاری کــــن سحــر
معده ی سیـــروس شد خالـی ز نـان یـازنش ده یا بکش این دختــــران
طنز
نوشته شده توسط
mosafer در تاريخ . مربوط به بخش : |
هیتلر
